De duikende stagiair

This post is also available in: Engels.

De mysterieuze onderwater-wereld

De mysterieuze onderwater-wereld

In maart 2009, meer dan vijf jaar geleden, maakte ik kennis met duiken op het eiland Bali, in Indonesië. Op plek genaamd ‘Tulamben’ maakte ik een zogeheten ‘shipwreck dive’ met een lokale duikschool. Omdat ik pas achttien was en bovendien druk aan het sparen voor de rest van mijn reis, had ik niet genoeg geld voor een duikcursus om mijn certificaat in de wacht te slepen, dus hield ik het bij één introductieduik. Hoewel ik maar vijftig minuten onder water was, op een rif dat, (zoals ik nu weet) al behoorlijk aangetast was, duikend bij een scheepswrak dat, achteraf gezien, eigenlijk niet zo opwindend was, was ik verslaafd. Ik wist meteen dat dit iets voor mij was, en dat ik het hoe dan ook vaker moest doen.

Het duurde veel langer dan me lief was voordat ik terugkeerde onder het zee-oppervlak. Mijn thuisland, Nederland, heeft weinig spectaculairs te bieden op het gebied van duiken en mijn reizen tussendoor brachten me niet op geschikte plekken om mijn duikwens te vervullen. Maar vijf jaar later werd ik, hallelujah, aangenomen als stagiair op Curaçao, en ik wist dat dit mijn kans was.

Een hele nieuwe wereld

Wat ik het heerlijkst vind aan duiken is de rust. Voor rust kun je natuurlijk op meerdere plekken op Curaçao terecht, want de schitterende uitzichten op de top van de Christoffelberg of de kleine strandjes met het geluid van de branding kunnen mij prima kalmeren. Maar duiken is toch anders, op een manier die ik maar moeilijk kan uitleggen. Zodra je de lucht uit je vest laat lopen en je onder het oppervlakte van de zee zakt, is het een hele nieuwe wereld. Een prachtige wereld. Een waanzinnig scala aan leven, overal om je heen, samen gepakt in een zwijgende ervaring.

Na mijn aankomst op Curaçao had ik binnen een maand mijn open water duikcursus voltooid. De cursus zelf was al genieten, met duiken bij Caracas Bay en Tug Boat. Maar nadat de cursus afgerond was, kon de echte pret beginnen.

Ik, de 'duikende stagiair', op 25 meter diepte.

Ik, de ‘duikende stagiair’, op 25 meter diepte.

Ik werk, ik duik, ik geniet

Zoals je wellicht wel weet, werkt de Curaçao Footprint Foundation momenteel hard aan het tweede deel van Ecosplash, een natuurdocumentaire serie over de unieke natuur op Curaçao en in de Caribbean. Ecosplash II richt zich op de onderwaternatuur, en daarvoor wordt er gedoken. Uiteraard bestaat mijn stage niet alleen maar uit duiken (oh wat een leven zou dat zijn), ik doe ook nog allerlei andere dingen. Maar elke keer als ik mijn loodgordel omdoe en me klaarmaak voor een ‘Ecosplash duik’ heb ik altijd even een momentje nodig om me te bedenken dat ik het aan het werk ben. Aan het werk! Werken en duiken, wat een combinatie. Ik werk en ik duik en ik geniet, van al het moois dat er te zien is.

Gedurende de vijf jaar tussen mijn eerste en mijn tweede duik heb ik vaak teruggedacht aan die eerst duik in 2009 op Bali. Aan hoe het duiken me betoverde. Aan mijn wens om snel weer te duiken. En aan wanneer dat dan zou zijn. Vijf jaar later denk ik steeds minder aan die eerste duik, want Curaçao heeft me voorzien van nieuwe duikherinneringen. Nieuwe duikervaringen. En nog meer reden om overal ter wereld een keer te willen duiken.