Sterrenstaren

This post is also available in: Engels.

De wondere wereld van de nachtelijke hemel; Foto door John Dohmen.

De wondere wereld van de nachtelijke hemel; Foto door John Dohmen.

In Nederland, en ook hier op Curaçao, realiseer ik me vaak dat veel natuur ver weg is. Toegegeven, een hoop ervan is ook dichtbij (hier op Curaçao wat meer dan in Nederland), maar het meeste is verder van me vandaan dan me lief is. Denk er maar eens over na: het regenwoud is best wel ver weg. Besneeuwde bergen? Ver weg. Woestijnen, ook al ver weg. Het is één van ’s werelds leuke en treurige dingen tegelijk; de natuur is verspreid over de hele wereld, maar waar je ook bent, het meeste ervan is ver, heel ver weg.

Het verste weg van allemaal zijn de sterren. Duizenden kilometers boven ons zijn ze onbereikbaarder dan alle andere elementen van de natuur die wij kennen. En toch zijn sterren de enige dingen die je altijd en overal kunt bewonderen, waar je ook bent. Tijdens mijn reis door het hoge Pamirgebergte in Tadzjikistan heb ik de mooiste sterrenhemels van mijn leven gezien. Ook in de Karakumwoestijn, toen ik daar op de fiets doorheen trok, waren de sterren helder en schitterend. En ook toen ik op jonge leeftijd met mijn ouders ging kamperen in Zuid-Frankrijk waren de sterren er altijd. Zelfs in de grote steden, waar de natuur soms verder weg voelt dan waar dan ook, kun je omhoog kijken naar de sterren. In die zin zijn sterren voor ons juist het dichtst bij van alle natuur.

Sterren zijn onbereikbaar ver en toch altijd dichtbij (foto door John Dohmen).

Sterren zijn onbereikbaar ver en toch altijd dichtbij (foto door John Dohmen).

Vallende sterren

Ik vind het heerlijk om naar de sterren te kijken. Zittend of liggend op mijn rug, starend naar de nachtelijke hemel en mijn gedachten de vrije loop laten. Sterrenstaren, zo noem ik dat. Het is gewoon één van die dingen, net zoiets als naar de vlammen van een zelfgemaakt kampvuur staren of het luisteren naar de brekende golven op het strand. Net als die activiteiten is sterrenstaren nooit saai. Zo simpel en toch zo bevredigend. Er is één absoluut hoogtepunt in sterrenstaren – hoewel sterren allemaal hoge puntjes zijn (een woordgrapje dat ik niet kon weerstaan): de vallende ster. Ik ben geen bijgelovig type en je zult me dan ook niet met gesloten ogen een wens zien doen als ik er één heb gezien – wat als ik de volgende mis? – maar elke vallende ster heeft de kracht me een diepe zucht van verlichting en tevredenheid te doen slaken.

Aangezien ik al heel wat natuurlijke schoonheid in de wereld heb mogen aanschouwen, prijs ik mezelf gelukkig. Maar ik weet dat als ik terugkeer in Nederland ik zal verlangen naar het zien van besneeuwde bergtoppen, uitgestrekte en doodstille woestijnen en de blauwe baaien van Curaçao. Natuurlijk heb ik mijn foto’s om op terug te vallen, maar ik zal me eens te meer realiseren hoe ver weg het allemaal is. Het enige waar ik niet naar hoef te verlangen zijn de sterren aan de hemel. Hoewel ze verder van me vandaan zijn dan alle plekken in mijn foto’s, hoef ik daarvoor alleen maar naar buiten te gaan en omhoog te kijken.