Wolf in schaapskleren

This post is also available in: Engels.

Wij hoefden deze mannen geen smeergeld aan te bieden; in plaats daarvan boden ze ons lunch aan.

Wij hoefden deze mannen geen smeergeld aan te bieden; in plaats daarvan boden ze ons lunch aan.

Drie jaar geleden, tijdens een fietstocht van Europa naar China, reden een goede vriend en ik het kleine plaatsje Murghab binnen, gelegen in het Pamirgebergte in Tajikistan. Reizigers in de Pamirs hebben een vergunning nodig die onderweg gecontroleerd wordt. Als toerist wordt je er met regelmatig op gewezen dat je wellicht één of twee ‘ambtenaren’ moet omkopen om voorbij die checkpoints te komen. Er gaan genoeg verhalen de ronde over vergunningen die plotseling ongeldig worden verklaard, een probleem dat in the middle of nowhere alleen maar op lossen is met een beetje smeergeld. Arriverend in Murghab passeerden we zo’n checkpoint en dus haalden we onze paspoorten en vergunningen te voorschijn. Een chagrijnig uitziende man nam onze papieren aan en nam ze mee naar binnen in een half vergaan gebouwtje dat moest doorgaan voor een kantoortje. Vijf minuten later kwam hij weer naar buiten, ogenschijnlijk nog chagrijniger en zonder onze papieren. Hij gebaarde dat we naar binnen moesten komen en we hoefden niet twee keer na te denken om zeker te weten dat we spoedig ons eigen corruptieverhaal zouden hebben. In het ‘kantoor’ troffen we nog vijf mannen zittend om een tafeltje aan. Ze gebaarden dat we plaats moesten nemen en nerveus gingen we zitten. Toen kregen we plotseling onze paspoorten en vergunningen aangereikt en werd de tafel voorzien van een groot bord met eten. Opeens hadden we door wat er gaande was: we waren niet het slachtoffer van corruptie, we werden uitgenodigd voor de lunch.

De moraal van dit verhaaltje? Schijn bedriegt. Wij hadden geluk, we zagen iets moois aan voor iets lelijks en werden positief verrast. Helaas is het soms ook andersom.

Koraalduivels

Lion fish at the Cas Abou reef.

Een koraalduivel op het rif van Cas Abou.

Eén van Curaçao’s meest beruchte en nieuwste zeebewoners is de koraalduivel. De vis is een ware schoonheid die eruit ziet alsof hij permanent gekleed is in een carnavalskostuum. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij graag op de foto wordt gezet door duikende toeristen. Op het eerste gezicht is de koraalduivel een geweldig beest, maar schijn bedriegt, weet je nog? Het is namelijk toevallig ook één van de meest schadelijke, invasieve soorten op Curaçao, een soort die hier eigenlijk niet thuis hoort en het fragiele ecosysteem van het eiland nu overhoop haalt. Koraalduivels eten alles wat in hun bek past, zijn zeer succesvolle jagers omdat ze in groepen jagen, planten zich alarmerend snel voort en omdat ze hier niet thuis horen hebben ze geen natuurlijke vijanden (hoewel het erop lijkt dat snapper, elders in het Caribisch gebied, het beest lekker begint te vinden, wat een zeer positieve ontwikkeling is), dat betekent dat ze langer leven dan de andere zeebewoners in het gebied. De invasie van de koraalduivel was eigenlijk een gewelddadige staatsgreep op het rif; binnenkomen bovenaan de voedselketen en iedereen op je pad om zeep helpen. En slim blijken ze ook te zijn. De jacht op koraalduivels is op Curaçao legaal en wordt aangemoedigd, maar nu blijkt bij andere Caribische eilanden, waar de jacht nog veel beter georganiseerd is dan bij ons, dat de vissen zich binnen de kortste keren hebbenh aangepast tot nachtelijke jagers, wat het weer veel moeilijker maakt ze te pakken te krijgen. De koraalduivels zien er prachtig uit, maar zijn wolven in schaapskleren, een devil in disguise of, om maar eens een eilandcliché uit de kast te trekken, een ware pirate of the Caribbean.

Bedenk je twee maal

Als schijn bedriegt, kan het twee kanten op. We hadden geluk in Murghab, met een heerlijke lunch in plaats van omkoperij in the middle of nowhere. Curaçao had pech, met een carnavalsganger die een meedogenloze schurk bleek te zijn. Nog maar een moraal: bedenk je tweemaal voor je je conclusies trekt.

Categories: Geen categorie