De ‘vibe’

This post is also available in: Engels.

Telefoongesprekken bestaan in vele verschillende vormen.  Wanneer je wordt gebeld, gaat dat bijna altijd gepaard met een emotionele reactie. Wellicht voel je irritatie, omdat die irritante telemarketer aan de lijn hangt. Misschien voel je verdriet, omdat je gesprekspartner slecht nieuws heeft te vertellen. Wellicht kun je je zenuwen niet meer in bedwang houden, omdat de dokter aan de andere kant van de lijn op het punt staat de resultaten van je onderzoek te onthullen. En misschien voel je geluk, omdat het een oude vriend is die belt om bij te kletsen. Hoe dan ook, een telefoontje heeft een reactie tot gevolg. Maar soms levert een telefoontje veel meer op dan  één reactie.

Ondiep rif bij Jan Thiel.

Ondiep rif bij Jan Thiel.

In dit geval was het een telefoontje om te bevestigen dat het eerste geld, om te beginnen met filmen voor de volgende serie Ecosplash, van het Prins Bernhard Fonds binnen officieel was toegezegd. Dat ene telefoontje bracht teweeg wat Leon the vibe noemt. De vibe is een berucht begrip hier bij de Curaçao Footprint Foundation, want blijkbaar, als Leon de vibe voelt, dan staan er dingen te gebeuren. Misschien zet hij iets op papier, schrijft hij een stukje muziek of, zoals dat gisteren gebeurde, krijgt hij de onbedwingbare drang om te gaan filmen voor de natuurdocumentaire. Zoals je je kunt voorstellen zijn er voor een stagiair, die in zijn weekenden omringd is door andere stagiaires die klagen over hun saaie stages in kantoren met air conditioning,  geen zoetere woorden dan “Nik, heb je zin om te gaan snorkelen vandaag?”.

Mijn debuut als cameraman

Mijn debuut als cameraman.

Mijn debuut als cameraman.

En daar gingen we dus, snorkelspullen ingepakt, camera’s klaar en met the vibe aan onze zijde, naar JanThiel om wat, hopelijk bruikbaar, materiaal te schieten voor een promofilmpje. Beginnend in de mangroven ben ik maar vooral op mijn gevoel af gegaan. Ziet u, ik heb geen idee waar ik moet kijken voor alle interessante details, dus ik heb mijn camera maar op goed gelukt gericht en gefilmd. Leon ging iets pragmatischer te werk, maar zoals hij het zelf graag zegt, de natuur laat zich niet regisseren. En dus zwommen we daar, onze camera’s tussen het zeegras en de mangroven stekend, terwijl we hoopten op mooie beelden.
Na de mangroven zetten we ons werk voort op het rif. Ik genoot met volle teugen (volle teugen zeewater zo nu en dan, die dankzij de golven door mijn snorkel naar beneden kwamen), aangezien het één van mijn eerste snorkeltrips op Curaçao was. Tijdens mijn debuut als cameraman (hoewel ik betwijfel of mijn beelden het promofilmpje zullen halen) zag ik papegaaivissen, trompetvissen, hele scholen van blauw-grijze vissen waar ik de naam niet van weet (het is een stuk lastiger je encyclopedie te raadplegen als je met je gezicht in het water ligt), koraal en lekker veel kleur. Ik wist ook nog wat beeldmateriaal te schieten van Leon in actie, en ik hoop dat dat uiteindelijk resulteert in een achter de schermen-toevoeging aan de documentaire. Kortom, een plezierige middag aan het werk.

De 'vibe'.

De ‘vibe’.

Zekerheden en onzekerheden

Helaas was het resultaat niet volledig naar tevredenheid. Dat zijn nu eenmaal de risico’s wanneer je natuur probeert vast te leggen; je weet nooit van te voren wat het resultaat zal zijn. Gelukkig gaat de natuur (voorlopig dan) nergens heen, en er komen nog vele dagen, met nieuw licht, nieuwe golven en nieuwe kansen. Het vastleggen van de natuur mag dan gepaard gaan met veel onzekerheden, op twee dingen kunnen we in ieder geval rekenen; dat de schoonheid van de natuur er morgen ook nog is en dat Leon’s vibe  spoedig zal terugkeren, hopelijk sterker dan ooit.