Mijn introductie binnen Caribbean Footprint en de Curaçaose natuur

This post is also available in: Engels, Papiamentu.

Passiflora soort

Passiflora soort

Laat ik beginnen mezelf even voor te stellen. Mijn naam is Nik Voorend, ik ben een 23-jarige Nederlandse student die International Communication Management studeert en die nu als stagiaire beland is op Curaçao, bij de Curaçao Footprint Foundation, die jullie kennen van het online magazine Caribbean Footprint. De komende vijf maanden zal ik met regelmaat gaan bijdragen aan Caribbean Footprint met mijn eigen blog. Daarin zal ik schrijven over mijn tijd op Curaçao, en dan met name mijn tijd bij de Curaçao Footprint Foundation. Ik zal schrijven over de mensen waar ik mee werk, de dingen die ik zie, de verhalen die ik hoor en de gebeurtenissen die indruk om me maken en me inspireren. En over mijn tijd in de natuur van Curaçao. Ik ben dan weliswaar geen wandelende encyclopedie zoals Leon Pors en Michelle da Costa Gomez, en ik heb misschien geen indrukwekkende achtergrond in biologie of geologie, genieten van de natuur doe ik volop. De reden dat ik hier ben gekomen, naar Curaçao en naar de Curaçao Footprint Foundation, is omdat ik gedreven ben om te ontdekken, om nieuwe dingen te zien en om nieuwe dingen te leren. Door middel van dit blog hoop ik mijn ervaringen in de komende vijf maanden met jullie te delen, en hoop ik jullie aan te steken met de positieve vibe die zich nu al meester heeft gemaakt van mij.

Bukken voor de perfecte foto.

Bukken voor de perfecte foto.

Natuurfotografie

Genoeg over mij (voor nu dan), laten we beginnen met het echte blog. Voor mijn eerste bijdrage wil ik jullie graag vertellen over mijn eerste échte introductie in de Curaçaose natuur, afgelopen zaterdag tijdens de Fotografie Wandeling in het Christoffelpark. Michelle en Leon namen mij en dertien andere zeer gemotiveerde fotografie liefhebbers mee naar een deel van het park dat normaal gesproken afgesloten is voor bezoekers, en waarvan slechts enkelen het voorrecht hebben het te mogen zien.
We begonnen op lager gelegen grond, met de opdracht op zoek te gaan naar kleur in de natuur. Hoewel ik al een aantal fraaie natuurparken heb mogen bezoeken in mijn leven, heb ik er nog nooit eentje op deze manier beleefd. Oog voor detail bleek de sleutel naar succes bij het maken van ongewone en prachtige foto’s. Om me heen kijkend zag ik niet alleen de kleur, maar ook de andere deelnemers die zich met hun camera in allerlei onmogelijke bochten wrongen op zoek naar het perfecte plaatje. Het voelde fantastisch om omringd te zijn door een groep met zulke enthousiaste mensen, die op dezelfde wijze van de natuur konden genieten als ik. En het voelde fantastisch om begeleid te worden dor mensen met zoveel kennis van de natuur, Leon en Michelle. Met al een paar prachtige foto’s én wat nodige cameratraining op zak, stapten we in de auto op weg naar een hoger gelegen gebied.

Totale eenwording met de natuur.

Totale eenwording met de natuur.

Na een korte stop bij Seru Gracia, waar we niet alleen genoten van de uitzichten, maar ook van de enige echte lokale Curaçaose palmboom, van de kleurrijke bloesem van de Yerba Di Glas, van de vreemde maar schitterende kleuren op de rotsen en van de wilde orchideeën, reden we door naar het beginpunt van de korte wandeling naar Seru Bientu. Daar genoten we eerst van een verzorgde en zeer smakelijke lunch, waarna we te voet verder naar boven gingen.
De top deed zijn naam eer aan, met windstoten die op indrukwekkende wijze de kracht van de natuur aan ons toonden. Waar de wind de meest waarschijnlijke kandidaat leek om ons omver te blazen, was het iets anders dat daar het eerst in slaagde; de uitzichten. In geen honderd jaar had ik kunnen denken dat Curaçao dit soort wijde, groene uitzichten te bieden had. Groene bebossing, overal om ons heen, met daarachter de zee. Als een ansichtkaart, klaar om verzonden te worden.
Gelukkig hadden we eerder op de dag geoefend met het aandacht hebben voor detail, want hoewel de verleiding om alleen nog maar wijde landschapsfoto’s te schieten groot was, moedigde onze eerdere opdracht aan om ook de schoonheid in de kleine dingen te zien.

Poserende boomanolis!

Poserende boomanolis!

Op de terugweg praatte ik met een paar anderen, over de uitzichten, onze favoriete foto’s en de algemene pracht die deze dag met zich mee had gebracht. Acht uur nadat we waren begonnen keerden we terug op het beginpunt. Aan deze dag heb ik veel overgehouden; 517 foto’s, vermoeide benen, een bezweet T-shirt en een flink verbrand gezicht (leer van mijn fouten mensen en neem zonnebrand mee!). Toch, wat ik er vooral aan over hou, is de zin om ook de rest van dit prachtige eiland te gaan ontdekken.