Oranje schoonheid

This post is also available in: Engels, Papiamentu.

De spectaculaire bloemen van de Bonchi Kabai

De spectaculaire bloemen van de Bonchi Kabai

Curaçao is weer eens droog aan het worden, de regentijd is voorbij en de natuur van het eiland lijkt zich in de ‘herfst’ te bevinden. Bladeren worden geel en rood, en vallen in recordtijd van de bomen. De mondi wordt grijs en grauw en lijkt dood te gaan als gevolg van het gebrek aan regenwater. De droogte, dorre vegetatie, harde kuaresma winden en het daarbij gepaard gaande, met de wind helemaal uit Afrika meegevoerde Sahara zand zorgen voor een depressief sfeertje. Elke onverwachte kleurexplosie in het landschap is niet alleen opvallend en aantrekkelijk, het zorgt ook wel eens voor nek verrekkingen en gekke manoeuvres met de auto.

Zo dus ook vanochtend, toen we naar huis reden en daarbij toevallig door Marchena/Wishi reden. Op de hoek vlak bij het benzinestation staan twee bomen, die ons al eerder waren opgevallen, omdat het zeldzame bomen zijn voor het eiland. De Bonchi di Kabai, of Bonchi Kabai (Erythrina velutina) zoals de boom in het Papiamentu wordt genoemd is bijzonder. Het merendeel van het jaar staat de boom er kaal bij, reagerend op de droge omstandigheden die doorgaans heersen op Curaçao. Regent het, dan heeft de boom een vol bladerdak met ruitvormige bladeren. In zijn kale kleed zijn de meest opvallende eigenschappen van de boom de houtige stekels die behoorlijk groot kunnen worden, en de gestreepte bast van de stam. Volgens Arnoldo’s Zakflora komt de boom voor op Aruba, waar het zeer zeldzaam is, en is de boom verwilderd op Bonaire en Curaçao. Het boek Inheemse Bomen van Curaçao, Bonaire en Aruba door J. de Freitas meldt dat het geïntroduceerd lijkt te zijn.

De bijzondere en makkelijk te herkennen stam, maar deze zijn er niet meer....

De bijzondere en makkelijk te herkennen stam, maar deze zijn er niet meer….

De boom komt op Curaçao ook in het wild voor. Althans kwam in het wild voor in het stukje gebied wat Wechi heet. Daar stonden een stuk of 5 majestueuze Bonchi Kabai bomen, allemaal meer dan 5 meter hoog. Wat ons nog rest van deze bomen, zijn slechts wat slecht gelukte foto’s van de stammen. De bomen, allen waarschijnlijk ouder dan 150 jaar, staan er niet meer, meedogenloos omgehaald door mensen die snel onder de discussie uit wilden komen of Wechi nou wel of geen conserveringsgebied moest worden. Onder commando van een toenmalige bewindsman die wild zwaaiend en breed lachend een stuk historie hielp verdelgen.

Hetzelfde is gebeurd met de enige Bonchi Kabai die er nog stond op het ontwikkelingsgebied van Veeris waar nu een groot winkelcentrum wordt gebouwd. Langs de kant van de weg stond daar trots een eenzame Bonchi Kabai boom. Zijn trotsheid mocht niet baten. Van de honderden meters plek waar een ingang aangelegd had kunnen worden moest deze natuurlijk net daar worden geprojecteerd waar deze ene boom nog moedig stond. En nu is ook deze boom historie.

'close up' van een stekel

‘close up’ van een stekel

Hoe bijzonder de Bonchi Kabai is bleek vanochtend en was dan ook de reden van onze nek verrekking en vreemde auto manoeuvre vandaag: de boom in kwestie, waar niemand doorgaans ook maar de minste aandacht aan besteed, had zowaar in de top een tiental feloranje bloemen. Bloemen die we zelf nog nooit in het echt hadden gezien, en waar we dus ook geen fotomateriaal van hadden. Dat gat in onze collectie is vandaag dan ook verholpen.

Het bijzondere van de bloemen is het feit dat ze dus in de droge tijd in de maanden februari en maart (!) voor de dag komen en daarmee als oase binnen de droge tijd hun schoonheid tonen. Een onverwachte oranje schoonheid in de dorre omgeving. Een lichtpuntje wat aangeeft dat wat dood lijkt, absoluut niet dood hoeft te zijn!

Een explosie van kleur!

Een explosie van kleur!

Michelle da Costa Gomez

About Michelle da Costa Gomez